جهت مرجسم را با شد نه جانرا

مکن محبوس درياي روانرا

مرکب کي بود ذات بسيطه

نظر بگشا به بين عين عيانرا

بجز هستي واجب ممتنع دان

چو ممکن گفته ي هر دو جهانرا

بحسن خود شود عاشق بهر روي

بچشم او شناس آن دلستانرا

بغير از آب صافي هيچ نشناس

گل سرخ و سفيد و ارغوانرا

در اين بستان چو سر از ياد هو رفت

انا الحق دان نفير بلبلانرا

چو کوهي شد فنا ازخود بکلي

نشان گم کرد و ديد آن دلستانرا