براي آنکه ظاهر گردد اسماء

تجلي مي کند حضرت باشياء

بجز ذات و صفاتش نيست موجود

من واوئيم با هم هر دو تنها

منم خال سياه روي ماهش

ميان چين زلفين مسما

جز او معروف و عارف گونه بيني

يکي بنمايدت اسم مسما

دو عالم از وجود اوست موجود

چو ماه از مهر و خار از سنگ خارا

ز تقليب ظهور آن ذات شارح

گهي پنهان نمايد گاه پيدا

ز غير خود تبرا در ازل کرد

بوصل خويشتن دارد تولا

منزه باشد او از نفي و اثبات

چه حاصل شد بگو از لا و الا

بياد قد او از خويش انسان

چو حرف اولين ميباش يکتا