مو آن سوته دل بی پا سرستم

که دل سوته ز عشق دلبرستم

به دل از لاله رویان داغ دیرم

همه اندر رگ جان نشترستم

رخش تا کرده در دل جلوه از مهر

به خوبی آفتاب خاورستم

مو آن نخجیر وحشتم تیر خورده

که در دام زمانه مضطرستم

بجز مهرت اگر در دل گزینم

به هفتاد و دو ملت کافرستم

درین آماجگه دنیای فانی

یکی اشکسته تیر بی پرستم

همه سوجم همه سوجم همه سوج

به گرمی چون فروزان آذرستم

منم طاهر که در خونابه نوشی

محمد را کمینه چاکرستم