الا تا زار ِ چون تو دلبرستم

سرا پا همچو سوته مجمرَستم

مو آن سوته دل آتش مزاجم

که دوزخ جزوی از خاکسترستم

نه خور نه خواب دیرم بی ته گوئی

که در تن هر سه مو خنجرستم

جدا از تو بخسلد و حور و طوبی

اگر خورسند گردم کافرستم

نبی از افسر شاهیم فخری

که این ژولیده مو به ز افسرستم

ز بالینم همه الماس روئی

همه خار و خسک در بسترستم

چو شمعم گر سر اندازند صد بار

فروزنده ترو سوزان ترستم

نه کار آخرت کردم نه دنیا

یکی بی سایه نخل بی برستم

رخ تو آفتاب و مور خرمان

یکی پژمرده تن نیلوفرستم

سمندر وش میان آتش عشق

یکی پرکنده مرغ بی پرستم

مویم آن بارور نخل محبت

که حسرت سایه و زحمت برستم

نمی گیرد کسم هرگز به چیزی

درین کشور ز هر کم کمتر ستم

به یک ناله بسوجم هر دو عالم

که از سوز جگر خنیاگرستم

درین دیرم چنان مهموم و مغموم

تو پنداری چو منع در آذرستم

ز دوران یکسر مو بهره ام نیست

که روز از روز دیگر بدترستم

درین دنیا یتیمم بی ته گوئی

چو طفل بی پدر بی مادرستم

بسان کافرم در مؤمنستان

بسان مؤمن اندر کافرستم

به ملک عشق روح بی نشانم

به شهر دل یکی صورت پرستم

اگر روزی دو صد بارت بوینم

به جان مشتاق بار دیگرستم

زبان پهلوی را اوستادم

کتاب عاشقی را مسطرستم

خدایا عشق طاهر بی نشان بی

که از عشق بتان بی پا سرستم